در حال حاضر تمامی جوش­های اتصال در خطوط لوله انتقال گاز، نفت و آب این پیمانکار به صورت دستی، با استفاده از نیروی انسانی و با الکترود سلولزی انجام می­گیرد. این روش علاوه بر سرعت پایین عملیات، سختی کار و درصد بالای خطای انسانی، در برخی مواقع کیفیت مناسبی به همراه ندارد و اصطلاحاً باید دوباره‌کاری صورت پذیرد، بنابراین این تفکر تقویت می­گردد که بتوان روشی اتوماتیک یا تلفیقی از روش دستی (جوش ریشه و پاس‌های 1 و 2) و اتوماتیک را برای اتصال لوله­های با قطر بالا جهت انتقال فرآورده‌های گازی، نفتی و یا لوله‌های حمل آب مورد استفاده قرار داد. در روش دستی، برای جوشکاری هر سرجوش لوله انتقال گاز با قطر 56 اینچ حداقل به 4 جوشکار حرفه‌ای جهت انجام Fitup و جوش پاس ریشه نیاز است. همچنین جهت پرکنی جوش (گاهی تا 19 پاس) لازم است که حداقل از دو جوشکار دیگر استفاده گردد. ضمن اینکه میانگین زمان جوش و احتمال بروز خطای انسانی و دوباره‌کاری نیز بسیار بالا می‌باشد و بر اساس استانداردهای جوش در این سطح، هر جوشکار به ازای هر دو ساعت کار باید نیم ساعت در اتاق خنک استراحت کند تا دمای بدن از حد مجاز بالاتر نرود.  از طرفی دستگاه‌های جوش نیمه اتوماتیک موجود در بازار پس از Fitup کردن محل جوش توسط نیروی انسانی و انجام جوش پاس ریشه، قادر است با سرعت و کیفیت بالا محل جوش را پر کند اما از آنجایی‌ که مسیر خطوط انتقال نفت و گاز، ناهموار و شیب‌دار است، لذا استفاده از این دستگاه‌ها ممکن نیست و کار با مشکل مواجه می‌شود و در صورتی‌که این دستگاه‌ها بتوانند در مسیر شیب‌دار و ناهموار نیز عملیات جوشکاری را انجام دهند، مشکل مرتفع خواهد شد. قطر خطوط لوله گاز سراسری کشور 56 اینچ و قطر لوله­‌های نفت حداکثر 30 اینچ می­‌باشد (به‌غیراز خط لوله اول سراسری). همچنین جنس لوله­‌های فولادی نفت و گاز از کربن‌استیل با استاندارد American Petroleum Institute(API) و یا معادل آن است و میزان و حجم جوشکاری بستگی به پروژه‌های انتقال در طول سال دارد. حد مطلوب عملیات جوشکاری برای لوله‌های API5LX52 to X80 با قطر لوله 56 اینچ و ضخامت 780/0 اینچ و طول لوله 12 متر، حداقل 50 اتصال (سر جوش) در یک شیفت 10 ساعته با درصد عیوب کمتر از 3% می­‌باشد. فلوچارت زیر دلایل استفاده از جوش اتوماتیک و تلفیقی را در مقایسه با جوش دستی عنوان نمایید.