درمان مؤثر تومورهای سرطانی نیازمند درک دقیق رفتار سلولهای توموری در فضایی شبیه به شرایط واقعی بدن است. با توجه به محدودیتهای مدلهای حیوانی و دوبعدی آزمایشگاهی در بازتولید این تعاملات چندعاملی، طراحی سیستمهای شبیهسازیشده در مقیاس میکرو که بتوانند فیزیولوژی درونتنی را بازآفرینی کنند، ضرورتی اجتنابناپذیر برای توسعه درمانهای هدفمند و کاهش هزینه و زمان آزمایشهای پیشبالینی محسوب میشود.